About time

زمان برام مثل ترن هوایی شده ، وقتی سوارش شدم نمیدونستم قراره انقدر پر سرعت باشه ، نمیدونستم قراره انقدر بپیچه تو هم ، که پیچشش قراره باعث شه بپیچم توهم ، نمیدونستم که وقتی محتویات شکمم به سمت دهنم هجوم میارن اهمیتی نمیده ، که نگاهم میکنه وقتی که رنگم پریده و رمقی برام نمونده ، پوزخند میزنه ، قدرت نمایی میکنه و سرعتشو بیشتر میکنه ، که فغانمو ندید میگیره ( هر روزی ، هر ساعتی ) و وحشیانه به سمتی میره که فقط خودش میدونه کجاست و گاها حتی خودش هم نمیدونه کجاست ! که پیاده شدن ازش هرگز قرار نیست یه انتخاب باشه ، یا حداقل یه انتخاب عاقلانه ، که ای کاش بود !...

Fairytale...