در پناه هیچ به امید هیچ

اجازه ی حسادت دارم؟ اجازه دارم یه بار احساساتمو صادقانه بیان کنم به جای این که تا این حد ادای این چشم و دل سیرا رو دربیارم ؟ اجازه دارم منم یه بار دلم بخواد مسافرت فرانسه و روم عو به فاصله ی دو هفته داشته باشم و بعد از یه ماه دبی باشم ؟ میتونم نترسم از این که بقیه بفهمن منم دلم میخواد مث خانواده ی پدری و مادریم فکر اقامت باشم و برای اروپا برنامه بریزم ؟ میتونم راحت بگم که من باید تمام زندگیمو بجنگم تا برسم به چیزی که دختر داییام تو 12-13 سالگی بهش رسیدن؟ جواب تا کی نه عه؟ تا کی من اون دختر خوبه م که قراره هیچ فشاری به هیچ کس نیاره و به سیرت کار داشته باشه و نه صورت؟ لعنتی ...

Fairytale...